Aalsmeer-MBCA, 21 december 2008: Hoera! Kerst-Kampioentjes!

De spanning was al ruim van tevoren te snijden want Sabas en Darijan waren afwezig en Itamar was nog steeds geblesseerd. Omdat we dan precies de benodigde 8 spelers zouden hebben, en we geen risico’s wilden lopen reglementair te verliezen door te weinig spelers te hebben, hadden we versterking gevraagd van Lisa Staghouwer, buurmeisje van Bas en klasgenootje van Denise, die na de Kerst met U12-2 gaat spelen. Daarnaast moest Bas met U14 eerst nog een wedstrijd in Landsmeer spelen en het was maar de vraag of Bas op tijd zou zijn voor de tweede helft. Een half uur voor de wedstrijd moest Bas in Landsmeer nog aan de tweede helft beginnen, dus dat werd nog spannend. Bovendien had Aalsmeer twee lange gasten van U14 meegenomen die moeilijk te verdedigen zouden zijn. Maar we hielden de eerste helft goed stand, vooral door goed te verdedigen. En we hadden ook nog wel veel kansen om te scoren maar we kregen ze er maar niet in. Lisa deed het prima in het tweede kwart, en ze had nog een prachtige onnavolgbare score. Prima gedaan. Ruststand: 12-12. Een paar minuten in de rust kwam gelukkig Bas aanrennen. Daardoor konden we in het derde kwart een voorsprong nemen en uitbouwen (14-26), maar het belangrijkste was dat we als leeuwen verdedigden, en vooral Mark en Barry verdienen daarvoor een groot compliment. In het vierde kwart konden we aanvallend niet meer echt imponeren maar de wedstrijd was toch al gespeeld en de tegenstander kwam helemaal niet meer tot scoren. Ondanks de spanning om de wedstrijd of we wel compleet zouden zijn en of Bas wel op tijd zou komen hebben we uiteindelijk gewoon netje gewonnen, een prima prestatie, en dus gewoon KerstKampioen, wie had dat aan het begin van het seizoen gedacht? Ik in ieder geval niet! Allemaal een fijne Kerst en een gelukkig Nieuwjaar. Enne, wel even naar de nieuwjaarsreceptie van MBCA komen op zondag 4 januari. Tot dan.
Raôul
PS van Denise: Jullie hebben heel goed gespeeld! Zonder Bas konden we het ook prima! Maar als we Bas niet hadden, dan hadden we nooit met zoveel punten gewonnen! Lisa St. heel goed gedaan en een mooie score! Ik vond het leuk dat je een keer meedeed! Allemaal een fijne Kerst en een heel gelukkig (en basketbal plezierig) 2009! En tot bij de borrel! xxx denise

MBCA-Harlemlakers, 14 december 2008

Op 13 december moesten de nummers 1 en 2 van de competitie tegen elkaar: Derba-DWV. Om 11 uur moesten ze spelen, en na een SMSje naar de coach (ooit nog samen mee gespeeld) kwam al snel het antwoord dat Derba dik had gewonnen. Dit betekende dat wij bij winst van onze laatste partijen gewoon kampioen zouden worden. Zoals eerder uitgelegd, Derba zelf had spelers onder14 en kon dus geen kampioen worden.
De volgende dag stonden we dan ook weer om 10.30 paraat met 10 man (Itamar geblesseerd) voor onze eennalaatste wedstrijd dit jaar, tegen Harlemlakers3. Om een lang verhaal kort te maken, met 26 punten van Bas en 10 van Denise hadden de Harlemlakers geen schijn van kans, en denderden we naar een 51-20 overwinning.

Windmills-MBCA, 7 december 2008: Doelsaldo uitgebouwd!

Eigenlijk stonden er 11 spelers paraat, om 13 uur ’s middags in de Vang in Zaandam, maar Itamar verrekte iets in zijn lies tijdens de warming-up en kon helaas niet spelen. Dus gingen we met zijn tienen van start. Denise kwam als een speer uit de startblokken en schoot 12 van de eerste 16 punten erin. Verdedigend moesten we nog even op gang komen waardoor de tegenpartij nog 5 keer wist te scoren, 10-16 dus na het eerste kwart. Het verse team in het tweede kwart pikte het goed op en ragde onder leiding van Bas (totaal 36 punten) naar 10-44 (volgens mij moet dat 10-46 zijn, maar er waren wel meer dingen die niet klopten), mede door de goeie press (verdediging) over het hele veld. Ik zeg ook “ragde” omdat doorraggen de enige manier was om door alle fouten die gemaakt werden heen te komen, en laten we eerlijk zijn, de tegenstander kon eigenlijk alleen maar fouten maken, want echt basketballen moeten ze nog leren. Het zou alleen wel mooi zijn als zij door hun coach en anders toch door de scheidsen letterlijk zouden worden teruggefloten om ze erop te wijzen wat wel en niet kan. Maar goed, wij gingen er goed mee om, want we bleven gewoon doorgaan totdat de scheids eindelijk een keer floot of totdat we een lay-up hadden gelopen ofzo. Prima gedaan. Na de rust kachelden we rustig door met drie scores en een vrije worp van Darijan, aangevuld met scores van Denise, Barry en Noah. Ook het vierde kwart waren we niet meer te stoppen met scores van Bas, Liz, Sabas en Floris. Twee scoringspogingen van Mark werden op het eind nog ruw afgebroken door twee gevaarlijke body-checks die niet op een basketbalveld thuishoren. Maar goed, eindstand 14-88, zo staat het tenminste op het sheet. Prima gespeeld, op naar de volgende wedstrijd.

MBCA-DWV, 30 november 2008: MBCA klopt koploper!

Zondag 30 november stond de wedstrijd tegen DWV op het programma. Hoewel Derba helemaal bovenaan de lijst staat, dingen ze niet mee om het kampioenschap omdat ze met U14 spelers spelen. Feitelijk is DWV dus de koploper met MBCA, met 4 punten minder, daarachter. Voor een eventueel kampioenschap, voor zover daar voor de Kerst überhaupt nog sprake van zal zijn, was dit dus een belangrijke wedstrijd, aangezien winst tot een achterstand van slechts 2 punten zou leiden. Omdat DWV ook nog tegen Derba moet, en misschien (waarschijnlijk) wel van Derba zal verliezen, zou dit betekenen dat we nog op gelijke hoogte kunnen komen, en dus nog kampioen kunnen worden. Maar goed, ik had de spelers van dit alles op de hoogte gebracht en aangegeven dat we om 10 uur in de hal aanwezig moesten zijn, zoals altijd. Dat dat in de praktijk 5 over 10 wordt en uiteindelijk in tenue dus pas 10 over 10, dat snap ik ook, en is ook geen probleem. Maar dat om kwart over 10 nog vier van de tien spelers binnen kwamen vond ik wel erg teleurstellend. We spreken namelijk niet voor niets 10 uur af. Een kwartiertje om om te kleden en goed warm te worden is niet genoeg. Een goede warming-up duurt minstens 20 minuten want anders is het lijf er nog niet klaar voor om zich heel hard in te spannen, zeker zo ’s ochtends vroeg niet.
Zo bleek ook duidelijk bij de start van de wedstrijd, want de eerste helft waren we nog niet helemaal wakker, met weliswaar een voorsprong van 26-16, maar ook nu weer met 18 punten van Bas. Gezien de krachtsverhoudingen hadden we minstens 10 punten meer moeten voorstaan. Belangrijker, we hadden gewoon meer inzet moeten tonen. Aan basketballen kwamen we in die eerste helft helaas nog niet echt toe. Na de rust hebben we gelukkig alles goed gemaakt. Er werd keihard gewerkt en vooral verdedigend deden we een stapje extra, waardoor we ook vaak de bal konden af pakken. Met een score van Barry, die ook goed verdedigde, en met drie scores van Denise, waarvan 1 hele verre 10 sec voor het eind van het kwart terwijl de coach (dat is dus d’r vader, duh!) RUST, RUST, RUST, RUST riep, werd het 34-22. (Doorgaans is RUST, RUST, RUST, RUST het signaal voor spelers (die luisteren) om vooral niet geforceerd te schieten. Gelukkig had Denise daar geen last van, en het was dan ook een prachtig schot.) In het vierde kwart zetten we het goeie spel voort en wisten we de voorsprong uit te bouwen waardoor Floris en Navarro toch ook nog 5 minuten extra konden spelen. 4 mooie scores van Liz en een paar van Bas, in een aantal gevallen na een paar prachtige combinaties en passes, zorgden voor de eindstand van 51-31. Conclusie, eerste helft snel vergeten, tweede helft helemaal goed, daar heb ik zeer van genoten. En al met al zijn we dus nog in de running voor een eventueel kampioenschap. Moeten we natuurlijk de rest ook nog winnen, maar goed, dat zien we dan wel weer …